Πού θα είσαι

 

Θυμάμαι πολλά από μικρός
Και έφηβος και νεαρός

Πού θα είσαι, πού θα πας, ρωτάς
Ωχου σου λέω, πόσο μου τη σπας

Πού πηγαίνεις, πού γυρίζεις, αγωνιάς
Μα τόσο ασφυκτικά με αγαπάς;

Από μικρός πήρα μαθήματα
Που κάποτ’ έλεγα κολλήματα

Να ‘σαι αξιοπρεπής και σοβαρός
Απαντούσα, δηλαδή ξενέρωτος και βαρετός;

Μίλησα φορές πολλές άσχημα, κοφτά
Μα είδα να το υπομένεις ευγενικά

Μου μοιάζανε ανεξήγητα όλα αυτά
Τώρα που μεγάλωσα, όχι πια...

Ό,τι κι αν είπα και έκανα, ξέρω με συγχωράς
Γιατί αληθινά και ατόφια μ’ αγαπάς

Εγώ δε ξέρω πώς να σου το δείξω μονομιάς
Αισθήματα δυσκολεύομαι να επιδείξω

Μπορώ μόνο στο χαρτί, της καρδιάς
το κουβάρι μου να ξετυλίξω

Γι’ αυτό λοιπόν εκμυστηρεύομαι
Ποιούς, εδώ ευχαριστώ και πραγματεύομαι

Αυτό τα στιχάκια έγραψα
Για το Γιάννη και την Άννα

Του καθενός από εμάς
Το πατέρα και τη μάνα